Please wait while JT SlideShow is loading images...
www.chaiyaprukthailand.comทุ่งดอกกระเจียว สุพรรณบุรีดอยผาตั้ง เชียงรายบางใหญ่ นนทบุรีหมู่เกาะตะรุเตา สตูลหอคำ เชียงใหม่น้ำตกแก่งโสภา พิษณุโลกวัดศรีชุม สุโขทัยโขงเจียม อุบลราชธานีสังขละบุรี กาญจนบุรีเกาะหลีเป๊ะ สตูลสวนแม่ฟ้าหลวง เชียงรายพุหางนาค สุพรรณบุรีผามออีแดง ศรีสะเกษเกาะช้าง ตราดเขาค้อ เพชรบูรณ์พุทธอุทยานดอยช้าง เชียงรายเกาะลันตา กระบี่วัดพุทไธศวรรย์ อยุธยาทะเลหมอก ปายสระมรกต กระบี่หินตาหินยาย สมุยทะเลบัน สตูลสถาบันทักษิณฯ สงขลาแก่งส้มแมว ราชบุรีหัวหิน ประจวบฯทุ่งทานตะวัน เชียงใหม่เขื่อนรัชประภา สุราษฎร์ธานีอ่าวนาง กระบี่กรุงเทพฯ พฤษภาคม 2553
ค้นหา
แบ่งปันให้เพื่อน
AddThis Social Bookmark Button
ออกเสียงลงคะแนน
ชอบอะไรข้างในบ้านหลังนี้
 
ใครอยู่ในบ้าน
เรามี 16 บุคคลทั่วไป ออนไลน์
เกี่ยวกับตัวเลข
สมาชิก : 317
Content : 616
เว็บลิงก์ : 7
จำนวนครั้งเปิดดูบทความ : 828842
ใส่ชื่อใช้งาน



ถูกใจกด Like


ขอบคุณสำหรับทุกคลิกที่เข้ามาแวะเยี่ยมชม และทำให้เว็บไซต์นี้ผ่านตัวเลข 820,000 คลิกแล้ว กลับมาอัพเดทข่าวคราวเรื่องเที่ยวเรื่องกิน  บนความตั้งใจที่อยากจะให้มีพื้นที่ Knowledge sharing จากประสบการณ์จริงที่แตะต้องได้ของคนเดินดิน ที่ถ่ายเทออกมาเป็นเรื่องเล่าและรูปถ่าย ควบคู่ไปกับที่หน้าเฟสบุ๊ค เที่ยวไปกินไปกับนายชัยพฤกษ์ ที่ขอเพียงกำลังใจแค่ว่า ถ้าชอบก็คลิก Like ถ้าใช่ก็คลิก Share ก็พอ และบล็อก  เอ็กซิท EXIT ใน OK NATION บ้านหลังแรกที่เริ่มเดินจนมาไกลถึงวันนี้ เหนื่อยก็หยุดพัก หายแล้วก็ลุกขึ้นเดินต่อ


ล้านสี่แล้วจ้า..!! ตราบเท่าที่เท้ายังคงก้าวย่าง การเดินทางของคนคนหนึ่งก็ยังไม่มีวันที่จะสิ้นสุด การแสวงหาและเรียนรู้ตัวตนท่ามกลางแผ่นดินสีเขียว บนฟากฟ้าสีคราม และในท้องน้ำสีน้ำเงิน เพื่อที่จะยืนอยู่บนโลกใบนี้อย่างมีความสุขและพร้อมที่จะแบ่งปัน เคียงคู่ไปกับบ้านที่ชื่อ เอ็กซิท EXIT ภาพสวยสวยเรียงร้อยไว้กับคำคิดของคนแสวงหา ในยุคการเมืองไร้ราก ใน OK NATION ที่มีแรงใจกว่า 1,480,000 คลิก ทำให้การเขียนเพื่อส่งผ่านความรักและความห่วงใยถึงกันยังมีอยู่อย่างไม่รู้จบสิ้น


(คลิกที่ภาพเล็กเพื่อดูภาพและข้อความขยายใหญ่) เดลี่เว็บ นสพ.ไทยรัฐ แนะนำเว็บชัยพฤกษ์ไทยแลนด์ ขอขอบคุณคอลัมน์เดลี่เว็บในหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ 15 ตุลาคม 2554 ที่ช่วยเผยแพร่แนะนำเว็บนี้ให้เป็นที่รู้จักแพร่หลายกันมากขึ้น กับข้อความบางตอนที่ว่า ..เว็บไซต์ www.chaiyaprukthailand.com เก็บภาพบรรยากาศรวมทั้งข้อมูลท่องเที่ยวสถานที่ต่าง ๆ ในเมืองไทยและในต่างแดน ตลอดจนข้อมูลที่พัก อาหารน่าลอง วัดวาอาราม ตลาดช็อปปิ้งของกินของถูกที่ไม่ควรพลาด.. คลิกอ่านเนื้อหาฉบับเต็มกันได้
 


ติ่งสิบสองบาท ก๋วยเตี๋ยวเรือเหมือนกัน ต่างแค่อนุสาวรีย์ แถว ๆ ถนนดินสอ อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย มีก๋วยเตี๋ยวเรือชื่อติ่งเตี๋ยวเรือขายก๋วยเตี๋ยวหมู ที่นั่งกินอยู่ในตึกแต่บิ๊วบรรยากาศให้เหมือนนั่งอยู่ในบ้านไม้เก่า เฮียติ่งขายก๋วยเตี๋ยวชามละ 12 บาท มีโปรโมชั่นกินสะสมครบ 27 ชามได้น้ำอัดลม 1 ลิตรฟรี ที่ต้องตกลงกับเด็กในร้านตั้งแต่ตอนสั่งให้ดีก็คือระดับความเผ็ด ว่าจะเอาเอ็นจอยปาก แซ่บระเบิดลิ้น หรือคำเดียวพุ่งปี๊ด แก้เผ้ดด้วยขนมน้ำแข็งไสน้ำกะทิข้นกี้กหวานหอม มีให้เลือกกินหลายระดับทั้ง ชิวชิว ขั้นเทพ โคตรเครื่อง และสุมหัว


แตะจับมองจ้องตามต้องใจ กระแทกไหล่คนดังในห้องหุ่นมาดามทุสโซ โอกาสแชะรูปกับคนที่ยิ่งใหญ่และคนดังสองต่อสองนั้นยากเต็มที คนต่างภาษาไม่ต้องพูดถึง แค่คนบ้านเดียวกันจะประชิดตัวขอถ่ายรูปด้วยก็ไม่ได้ง่าย ยิ่งเป็นคนที่มีชีวิตอยู่เมื่อวันวาน ไม่รู้จะปลุกเรียกให้ขึ้นมาถ่ายรูปด้วยได้อย่างไร พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งมาดามทุสโซจึงเป็นตัวเลือกที่จะไปเดินกระแทกไหล่ผู้ยิ่งใหญ่และคนดังได้สมใจนึกอยาก หุ่นที่นี่ไม่หวงเนื้อตัว จับมือไม้แตะเนื้อต้องตัวก็ไม่ดิ้นหนี ปั้นขี้ผึ้งให้เป็นหุ่นว่าน่าทึ่งแล้ว คนที่ปั้นน้ำจนเป็นตัวได้นี่น่าทึ่งกว่า


ซื้อของแห้งแม่จำปีปากน้ำปราณ กินอุดมโภชนาจานฟรียังมีต่อหารสอง ปากน้ำปราณเป็นอีกที่หนึ่งที่ชอบแวะเข้าไปหาซื้อของทะเลแห้งและกินข้าว เวลาที่กลับขึ้นมาจากทางใต้ หรือไปหัวหินแล้วนึกอยากเปลี่ยนที่กินและที่ซื้อของ ก็ขับรถไปอีก 30 กว่าโล ร้านประจำที่ชอบไปแวะซื้อของก็คือร้านแม่จำปี โดยเฉพาะปลาหมึกแดดเดียวตัวโต ๆ ซื้อเอามาแช่ช่องแข็งไว้ นึกอยากกินก็เอาออกมาทอดหรือย่าง ส่วนร้านกินชอบไปที่ร้านอุดมโภชนา ใกล้ ๆ กัน กินกุ้งหอยปูปลาแล้วยังได้จานแถม ที่ได้ฟรีแล้วยังหลุดปากขออย่างนี้อีกสักจาน


เดินโต้รุ่งหัวหินกินกุ้งมังกรครัวลุงจ่าตัวละกิโลกว่าราคาคนไทย แปลกถิ่นไปเดินตลาดโต้รุ่งหัวหิน นึกอยากกินซีฟู้ด ก่อนเข้าร้านกระตุกขาตัวเองไว้ กลัวกินจบเก็บเงินแล้วโดนเชือดเลือดซิบ หลายร้านก็เลยต้องขึ้นป้ายว่าขายราคาคนไทย อย่างร้านครัวลุงจ่า ที่เปิดร้านขายตอนหกโมงเย็น แล้วขายไปเรื่อยจนถึงเที่ยงคืน ลุงจ่าตั้งราคาขายให้กินกันได้แบบสบายทั้งพุงและทั้งใจ กระเฉดไฟแดงจานละสี่สิบ ปลาเก๋าตัวละสองร้อยห้าสิบ กุ้งมังกรตัวใหญ่กว่าท่อนแขนกิโลละพันหก มั่นใจเต็มร้อยว่าไม่ใช่กุ้งเลี้ยง เพราะกินเองจ่ายเองไม่มีเจ้ามือ


เดินกิ๊บเก๋ไม่ต้องเป๋เอียงที่เวเนเซีย หัวหิน เคยคิดอยากไปดูเมืองเวนิส เก็บเงินหยอดกระปุกตั้งแต่เริ่มทำงานก็ไม่ได้ไปเสียที ได้แต่จิ้นหรือมโนถึงความสวยงามก็พอช่วยให้ได้ฟิน แล้วก็ซื้อทัวร์ไปนอนที่เวเนเชี่ยน มาเก๊า กับบรรยากาศปลอม ๆ ที่บิ๊วอารมณ์เขียนกลอนนิราศไม่ขึ้น ตอนนี้ที่แถว ๆ สนามบินบ่อฝ้าย หัวหิน มีมอลล์ชื่อ The Venezia หรือเวนิส ทำคลองไว้ให้นั่งล่องเรือกอนโดลาด้วย แวะไปตอนเที่ยงร้อนกระเจิง ทำแค่ชมแล้วก็แชะ ลองยืนเอียงแชะรูปดูบ้าง แต่เดินก้าวเท้าต้องระวังเป๋ เดี๋ยวเซล้มจะอายเด็ก


คนเฟี้ยวหัวใจเปลี่ยวนอนเดี่ยวฝันดึกที่ปึกเตียน ความเหงาไม่มีฤดูกาล นึกจะเหงาก็เหงาได้ตลอดทั้งปี เหงาตอนร้อน ๆ อย่างนี้ยังริคิดไปทะเล ปลอบตัวเองว่าไปคนเดียวเฟี้ยวกว่าเยอะ ขับรถแค่ 160 กม. แต่รู้สึกไกลเหมือนตอนที่อยากจะไปให้ถึงปลายทางที่หัวใจของใครสักคน จุดหมายอยู่ที่ปึกเตียนคาบานา อยากได้อยู่กับทะเล ธรรมชาติ และความเงียบ ให้กลมกลืนกับอารมณ์ ทะเลไร้คลื่นแต่หัวใจถูกคลื่นความเหงาสาดซัด นั่งดูความรักในทะเลที่เจอคนฝืนอารมณ์สมพาสทั้งโศกเศร้าแล้ว คิดขออยู่คนเดียวอย่างเหงา ๆ ต่อดีกว่า


ลองกล้วยทอดแม่แขแลบิ๊กเปาแจ้งสว่าง ก่อนมาม่วนอีหลีที่ท่าเสด็จ ไปต่างจังหวัดชอบเดินตลาดหาของกิน คราวนี้ได้ไปเดินอยู่หลายตลาดที่หนองคาย ทั้งตลาดชัยพร ตลาดโพธิ์ชัย ตลาดนัดสถานีรถไฟ แวะไปกินบิ๊กเปาแฟนซีลูกใหญ่ไส้เต็มกับซื้อกล้วยเบรกแตกของแม่แขถึงแหล่งทอดที่ตลาดแจ้งสว่าง กลับเข้าเมืองเดินส่งท้ายตลาดท่าเรือหรือท่าเสด็จ ได้ชมทั้งของและทั้งโขง มองหาที่แชะรูปไม่ต้องเสียเงิน มีจัดไว้ให้ทั้งแบบร่วมสมัยและย้อนยุคตามชอบ จะนั่งหรือยืนถ่ายตามถนัด เป็นที่ระลึกว่าเคยไปม่วนอีหลีที่ท่าเสด็จมาแล้ว


ชิลเรื่องเค้กที่ออลอะเบ้าท์เค้ก กินต้องลงท้องแบ่งต้องลงตัว ไปนั่งชิลกินเค้กแล้วก็คิดเรื่องเค้กไปได้เรื่อยเปื่อย ไม่รู้ว่าคนไทยกินเค้กกันมาตั้งแต่เมื่อไร กินแล้วอร่อยหรือเค้กมีอยู่น้อยก็ไม่รู้ ถึงได้ยินบ่อยเรื่องแบ่งเค้กไม่ลงตัว ชอบกินเค้กมาตั้งแต่เด็ก เดี่ยวนี้ร้านที่ผ่านไปแล้วชอบแวะนั่งชิลชื่อ All about cake’s หัวถนนพุทธมณฑลสาย 5 เค้กที่กินไม่เหมือนแต่ก่อน เนื้อเบานุ่มแต่งเป็นชั้นสีสันสวย กินกับกาแฟที่ยุ่งยากกับการกินมากกว่าแบบโบราณ อยากกินเค้กก็ต้องเข้าร้านเค้ก แต่ถ้าอยากรู้เรื่องการแบ่งเค้กว่ากันว่าต้องลองลงเล่นการเมือง


เดินโซโหกินข้าวก่ำส้มตำแซ่บด่วนกับชาชงตรามือดูป้ายเก่าเอามาเล่าใหม่ ไม่ใช่โซโหที่ฮ่องกง คนเรียนน้อยรายได้ต่ำที่อยากมีรสนิยมทางการเมืองสูงเท่าคนอื่นไปได้แค่โซโหที่กรุงเทพฯ เมืองน่าอยู่ของเราและเมืองน่าเที่ยวของคนต่างชาติ แว่บไปนั่งเป็นครั้งคราวกินส้มตำเส้นกรอบกับข้าวก่ำไก่ย่างที่ร้านแซบเอ็กซ์เพรส อิ่มแล้วต้องเดินเลี้ยวไปกินขนมปังปิ้งกับชานมเย็นที่ชงด้วยชาตรามือ ร้านตกแต่งให้ดูย้อนยุค บนแผ่นรั้วสังกะสีมีโปสเตอร์ประกาศเก่าของกรมโฆษณาการ บอกให้สามัคคีกันเชื่อมั่นไนรัถบาลและกองทัพ


กินให้ถูกโฉลกต้องมีเสียงโขลก ๆ ตำ ๆ ที่บ้านส้มตำติดเจ้าพระยา ส้มตำเป็นของกินจานโปรด เจอที่ไหนก็นั่งได้แทบจะทุกบรรยากาศ วันก่อนพาเข้าร้านแบบชาวบ้าน วันนี้กินส้มตำร้านร่วมสมัยบ้าง ชื่อบ้านส้มตำของคุณจิ๋ม หวานใจท่านนายพลรุ่น 1935 ชอบนั่งที่สาขาสะพานพระนั่งเกล้าริมเจ้าพระยา ไม่เลือกนั่งเอ้าท์ดอร์ เจอโต๊ะขี้เล่าแมงโม้ตอมเยอะ โต๊ะสองคนนั่งสบตาปิ๊งป๊างเลือดกำลังหวานยุงชอบก็เลยชุม นั่งห้องแอร์ฟังเสียงตำส้มตำปึ้งปั้งกินส้มตำได้อร่อยกว่า นึกถึงคนที่โดนโขลกตำอยู่ทุกวัน ยังทนอยู่ได้ต้องเรียกว่า ทนอย่างครกส้มตำ


ตามหาส้มตำเจ๊อรหายจากท่าทรายขยับเข้าไปอยู่ในซอยกันตนา ร้านส้มตำริมทางแบบชาวบ้าน กินมาตั้งแต่ขายอยู่แถวท่าทรายเจริญทรัพย์ ก็เลยเรียกชื่อว่าส้มตำท่าทราย ตอนหลังเขยิบย้ายร้านถัดเข้าไปอีกหน่อย แต่วันดีคืนดีนึกอยากกินส้มตำเจ๊อร ไปถึงที่ไม่เจอร้านร้องว่าหายไปไหนอ้ะ ออกแรงตามหาจนเจอว่าขยับเข้าไปอยู่ในซอยกันตนา เป็นร้านเย็นลมทุ่ง คั่วถั่วลิสงใส่ส้มตำเอง กุ้งแห้งมีตัวตนให้เห็น ปลาดุกย่างหนังกรอบหอมงา ไก่ย่างแปลงสภาพเป็นน้ำตก ร้านส้มตำหายพอตามเจอ แต่เสรีภาพถ้าปล่อยหาย เขาว่าหาเจอยากนักเชียว


อย่ามาเรียกคุณลำไย แค่ไปแม่ริมลองชิมก๋วยเตี๋ยวส้มตำลำไย เดี๋ยวนี้คงไม่ใช่ของแปลกใหม่อะไรแล้ว เพราะเห็นทำขายกันอยู่หลายที่ ก๋วยเตี๋ยวหรือของกินที่เอาเนื้อลำไยแห้งต้มใส่ลงไปด้วย แต่ถ้าอยากกินเนื้อลำไยเยอะ ๆ คงต้องทำกินเอง เข้าร้านชื่อก๋วยเตี๋ยวลำไยคุณหมอ อยู่ที่แม่ริม เชียงใหม่ ลองชิมก๋วยเตี๋ยวลำไยหมูตุ๋น ต้มยำลำไย และส้มตำลำไย ก่อนเปลี่ยนรสไปกินเย็นตาโฟจี๊ดจ๊าดกับผัดไทยกุ้งสดที่ยอมอดไม่เอาเนื้อลำไย เป็นคนหรือองค์กรเดี๋ยวนี้ขืนทำอะไรชักช้ามัวแต่หวานอยู่ เดี๋ยวเป็นโดนเรียกว่า ลำไย


วอล์กอินตัวจริงเรียบง่ายสบายสไตล์ยุ่นแคนทารี่ฮิลล์เชียงใหม่ เป็นวอล์กอินตัวจริงไรจริงเพราะไม่มีรถ ลงจากเรือบินหารถรับจ้างมาส่งที่ถนนนิมมานเหมินท์ เดินซื้อของแวะกินสลัดแบบมีคอนเซปท์ให้สำราญท้อง หนังตาคล้อยง่วงได้ใจต้องมองหาที่นอนค้างได้ทั้งคืน เดินเท้าเข้าโรงแรมแคนทารี่ฮิลล์แถวนั้น ชอบแนวตกแต่งโล่งเรียบง่ายแต่สวยลึกแบบญี่ปุ่นปนล้านนา เปิดประตูเข้าห้องที่ดูกว้างและมีของไว้ให้เกินที่จะคิดใช้ แชะรูปไม่ทันเสร็จมีคนมารับพาไปข้างนอก กลับมาส่งอีกวันตอนเกือบสาย ได้ใช้ห้องแค่นอนแบบที่ผ้าปูยังไม่ทันยับ


ซื้อสบู่เผ่าทองเดินท่องนิมมานเหมินท์กินสลัดคอนเซปท์ ขึ้นเชียงใหม่ชะแว๊บไปเดินกลางวันที่ถนนนิมมานเหมินท์ แวะเข้าร้านอาจารย์เผ่าทอง ทองเจือ ไม่ได้ไปหาซื้อผ้าไหมสวย ๆ หรอก รสนิยมไม่ค่อยถึง แต่ไปซื้อข้าวกล้องสองสีกับสบู่น้ำนมข้าว เดินดูโน่นดูนี่ไปเรื่อยจนได้เจอกับร้านเดอะสลัดคอนเซปท์ ที่จะกินสลัดสักจานเดี๋ยวนี้ก็ต้องมีคอนเซปท์ด้วย ปรับตัวและความคิดนิดหน่อย แทนที่จะกินสลัดเรียกน้ำย่อย ก็ต้องกินให้อิ่มกันไปเลย ผัก ชีส เนื้อสัตว์ น้ำสลัด เลือกกินเอาเอง อยากรู้เหมือนกันว่ากินสลัดอยู่บ่อย แต่ทำไมไม่ยอมผอมกับเขาสักที


ตั้งใจไปหาซื้อเมลอนหวานเตลิดแวะร้านริมน้ำกินกุ้งใหญ่ย่างที่บางไทร ตะลอนไปบางไทรที่อยุธยา ตั้งใจจะไปหาซื้อเมลอนเนื้อหวาน ๆ หอม ๆ มากิน แถวนี้มีสวนปลูกมาเกือบสามสิบปีแล้ว ซื้อได้แล้วตอนจะกลับเข้ากรุงเทพฯ ใจเตลิดเถลไถลแบบสถานการณ์พาไป เลี้ยวรถเข้าร้านชื่อริมน้ำ หัวโค้งใกล้วัดเชิงเลน นั่งกินลมชมแม่น้ำเจ้าพระยารอสองปลากับสามกุ้งจะมาส่ง ลมโกรกเย็น ๆ กับกุ้งแม่น้ำเผาสามตัวเกินโล คว้าตัวที่หัวมีมันเยิ้มยึดเอาไว้ก่อน ความตั้งใจดีพอเจอสถานการณ์พาไป บ่อยครั้งเป็นอะไรที่เรื่อยเปื่อย คุมไม่ได้ จบก็ไม่ลง


ดอรี่ขี้เมาเก๋ามหัศจรรย์กับไอติมฝรั่งพริกเกลือที่บานานาลีฟ Banana Leaf แปลเป็นไทยไม่รู้จะใช้ว่า ใบกล้วย หรือ ใบตอง ดี แต่ชื่อนี้มีคนใช้เป็นชื่อร้านอาหารที่บ้านเรามากว่า 20 ปีแล้ว จนขยับขยายเปิดหลายสาขา หลัง ๆ ชอบไปนั่งชิลที่เดอะวอล์ค สั่งข้าวสวยรูปหัวใจมากินกับของกินเล่นแต่อิ่มจริงไม่ใช่แค่กระตุ้นน้ำย่อย ตื่นตัวกับอาหารจานที่ต้องใช้เส้น กับอีกหลายจานที่เกลื่อนกลาดไปด้วยกระเพรา กระเทียม และพริก จนเจอเข้ากับเก๋ามหัศจรรย์ คนไทยใช้ประโยชน์ไม่ใช่แค่ใบตองสด ใบตองแห้งก็ยังเอามาใช้ให้หมาเห่าได้


ปรายตาให้ปลายตองเมียงมองขาอ่อนเป็ดหมักกับเครปซูเซทท์ ขับรถผ่านไปปรายตาเห็นป้ายร้านอาหารอิตาเลียนปนไทยชื่อ ปลายตอง ไม่รู้สึกคุ้นก็เลยเลี้ยวรถเข้าไปกินให้คุ้นเคย เดี๋ยวนี้เปิดเมนูแล้วไม่ได้ดูชื่ออาหาร แต่ปรายตามองตัวเลขที่อยู่คู่กันก่อน เป็นคนที่ชอบกินกาแฟแล้วต้องปรายตามองนมก็เลยเลือกสั่งเป็น Iced Latte ค่อยไล่เลียงไปทีละจานทั้งพล่าทั้งยำ ก่อนจะปรายตามองเรียวขาถึงสะโพกผายของ Duck Confit และความหวานซ่อนเปรี้ยวอย่าง Crepe Suzette มีอาการปรายตาบ่อย ๆ ตอนนี้ก็เลยถูกไล่ให้ไปนอนอยู่ปลายเตียง


ปั่นโก้ ๆ ที่ตะหลาดเช้าเข้าตะหลาดจีนก่อนไปฟินเสี่ยงเซียมซีวัดสีเมือง หมดเงินแสนไปกับก๋วยเตี๋ยวมื้อกลางวัน ยังคันไม้คันมืออยากช้อป ถึงจะเป็นตอนบ่ายแต่ก็ยังไปเดินตะหลาดเช้าที่เดี๋ยวนี้ขึ้นห้างติดแอร์ ชิลที่ร้านกาแฟกับปั่นโก้ ๆ ก่อนย้ายไปเดินตลาดจีนซังเจียง เช็ครสชาติเคปยี่ปุ่นแล้ว เลาะมาเบิ่งโขงตรงข้ามศรีเชียงใหม่ เจอตำมั่วและชายสี่นึกว่าอยู่บ้านเรา แวะแชะรูปอะนุสาวะลีเจ้าอานุวง แล้วมาเข้าวัดไหว้พระในสิมวัดสีเมือง ส่งท้ายได้เสี่ยงเซียมซีเป็นอะไรที่ฟินมากมาจนถึงเดี๋ยวนี้ ก็ดวงจะดีหรือร้ายยังต้องรอคนมาช่วยอ่านอยู่


เผลอแซ่บที่เฝอแซบมื้อเดียวแสนกว่า ไม่ได้มีแต่กองทัพที่เดินได้ด้วยท้อง ถึงจะไม่ได้เดินทัพแต่ไปเดินเที่ยวก็หิวเป็น ไปเวียงจันทน์คราวก่อนกินบุฟเฟ่ต์ที่ร้านขอบใจเด้อ ไปครั้งนี้เป็นวันเสาร์ก็เลยได้รู้ว่าเขาบุฟเฟ่ต์แค่วันจันทร์ถึงศุกร์ เปลี่ยนใจเป็นอยากกินก๋วยเตี๋ยว แวบคิดได้ถึงเฝอก๋วยเตี๋ยวญวนที่ร้าน Pho Zap เฝอแซบ ขายมานานตั้งแต่ปี 2501 ลูกค้าเยอะจนต้องขยับขยายสาขาร้าน แค่เครื่องดื่มก็ต้องมีเงินหมื่นถึงจะได้กิน เฝอมี 3 ขนาดถ้วย S L J กินครบ หมู งัว ไก่ จบมิ้อหายเพลินหมดเงินไปแสนกว่า


คนบ่มีไก๊ด์เข้าหอพะแก้วในวันที่พะแก้วไม่อยู่ อีกที่หนึ่งที่คนไปเวียงจันทน์จะต้องไปกัน อยู่ติดกับหอคำ-ทำเนียบประธานประเทศ อยู่ตรงข้ามวัดสีสะเกด ที่หลายอย่างในวัดนี้มีกลิ่นไอของศิลปกรรมแบบไทย ส่วนหอพะแก้วที่อีกไม่กี่วันจะมีอายุครบ 450 ปี แต่ก่อนก็คือวัดพะแก้ว ที่ปะดิดสะถานพะแก้วมละกด เดี๋ยวนี้เป็นพิพิทะพันหอพะแก้ว มีของเก่าโบราณให้ดู ส่วนองพะแก้วไปปะดิดสะถานอยู่ต่างปะเทดตั้งแต่ปี ค.ส.1779 มาเที่ยวหอพะแก้วคนเดียวแบบบ่มีไก๊ด์ แต่ก็เลือกไก๊ด์ฟังได้ทั้งไทยและอังกฤษ แค่เดินติด ๆ ไปกับคนอื่น


ซื้อปี้ขึ้นปะตูไชขึ้นลงบันไดเจอขาอ่อนสาวราว ไปเวียงจันทน์มีคนบอกว่าถ้าอยากรู้ว่าขาอ่อน-สาวราวนั้นเป็นอย่างไร ก็ให้ไปเที่ยวดูได้ที่ปะตูไซ ตอนเช้าก็เลยแวะไปไหว้พระทาดหลวงก่อน แล้วค่อยมาปะตูไซที่เมื่อสิบปีก่อนจีนให้เงินมาเติมสวนและน้ำพุ ส่วนปะตูไชนั้นเอาปูนที่มะกันซื้อไว้ทำสนามบินมาใช้สร้าง แต่ทั้งปูนและเงินคงจะหมดก็เลยสร้างได้เสร็จแบบยังไม่ทันเสร็จมาสี่สิบกว่าปีจนถึงเดี๋ยวนี้ ราคาค่าปี้ขึ้นปะตูไชอยู่ที่ 3,000 กีบ ต้องเดินขึ้นบันไดไปเจ็ดชั้น ขาลงเจอกับขาอ่อนสาวราวเข้ากับตัวเองอย่างจัง


เข้าเวียงจันทน์เหมารถไปหาเงินก่อนไปเดินหาบ๊อบบี้ที่พระทาดหลวง ข้ามโขงไปเวียงจันทน์แบบชอบสบายแต่ขี้เหนียวเงิน ขึ้นรถรับจ้างไปหารถตู้ที่หน้าด่านลาว แม่พาไปเที่ยวเวียงจันทน์ตั้งแต่ลาวยังไม่เปลี่ยนการปกครอง ติดอาการชอบเที่ยวมาจนโต แต่เรื่องกินเป็นเองแม่ไม่ได้หัด ได้รถแล้วก็บอกคนขับว่าจะไปไหน เจอปล่อยมุกฮาบ้างแป้กบ้างก็ทนฟังไป ก่อนเที่ยวให้พาไปหาเงินก่อน จริงหรือปลอมดูไม่ออกทั้งเงินทั้งสาว ได้เงินแล้วค่อยไปเข้าเที่ยวพระทาดหลวง ออกมาดูของขาย ทั้งไอ้เข้และคลิปลิง หรือจะสู้บ๊อบบี้ปิ้งปาหมึกสด


ห่อหมก-ขาหมูในคืนห่างโขงของคนรอข้ามขัวที่รอยัลนาคารา ออกจากเลยมาหนองคาย กะจะเถลไถลข้ามโขงไปเวียงจันทน์แบบไปเช้าบ่ายกลับ หาที่นอนรอแต่โรงแรมใกล้โขงที่เคยไปนอนห้องเต็ม ต้องรนออกหาที่นอน เลือกที่อยู่ใกล้ขัวมิดตะพาบ เจอโรงแรมหน้าตาพอไปวัดไปวา ราคาต้องใจ ชื่อรอยัลนาคาราอยู่ที่ถนนเสด็จ ตอนค่ำเตรียมออกร่อนหาที่กิน ได้ยินเสียงเพลงจากลานโล่งหน้าโรงแรม ตกลงหย่อนก้นนั่งฟังเพลง สั่งห่อหมกปลาน้ำโขงและขาหมูทอดมาเคล้าคลอ อย่างคนใจร้อน ที่แม้แต่จะอ้วน ก็ยังอ้วนแบบพรวดพราด

 

(เริ่มจากเรื่องเก่าไปหาเรื่องใหม่) / หน้าแรก / หน้าที่ 2 / หน้าที่ 3 / หน้าที่ 4 / หน้าที่ 5 / หน้าที่ 6 / หน้าที่ 7 / หน้าที่ 8 / หน้าที่ 9 /

 


Ayodhara Village อโยธารา วิลเลจ เป็นรีสอร์ทบ้านเรือนไทยไม้สักทอง ริมสายน้ำลพบุรี อยู่ที่ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นที่ที่สามารถจะหลีกหนีความวุ่นวายของผู้คนสำหรับการพักผ่อนในวันว่างที่อยากได้ความเป็นส่วนตัวกลับคืน ในบรรยากาศธรรมชาติแบบสบาย ๆ รอบตัว ที่ประสานเข้ากับหลากหลายสิ่งที่ให้ความสะดวกสบาย เป็นความสุขที่หาได้แบบที่ไม่ต้องเดินทางไกลจากกรุงเทพฯ เป็นที่ที่จะได้พบกับคำตอบของการค้นหา Where time goes by slower. หรือจะแวะอ่านเรื่องเล่าจากสัมผัสแรกที่ (บาง) อโยธารา บ้านไทยเมืองอยุธยาริมสายน้ำลพบุรี วันสบายที่ผ่านปล่อยกาลเวลา