ไหลายกับไม้เก่า เรื่องเล่าถึงสีและผีแดงจากบ้านเชียง ไปย้อนรอยดูเรื่องราวของผู้คนเมื่อห้าพันปีก่อนที่ถูกฝังอยู่ในผืนดินมรดกโลกบ้านเชียง จังหวัดอุดรธานี วิถีชีวิตของคนพวนที่มาตั้งรกรากถิ่นฐานกันอยู่ที่นั่นตั้งแต่เมื่อเกือบสองร้อยปีก่อน การสืบทอดทางวัฒนธรรมที่ส่งผ่านผ้าทอมือ การปั้นและเผาหม้อดิน จนถึงการเขียนสีหม้อและไหดินเผาด้วยลวดลายแบบบ้านเชียง นอกจากลายไหจะเป็นสีแดงแล้ว ยังเจอความเป็นปีศาจแดงอยู่ด้วย แวะไปถึงบ้านครูสอนเขียนลายไหที่บ้านปูลู ก็ได้เจอกับแหล่งเครื่องใช้ที่ทำจากไม้เก่าเข้าอีก

กินก๋วยเตี๋ยวย้อนยุคแบบโบราณ แล้วไปดูงานรับหยอดนอกสถานที่ ยังกินและนอนอยู่ที่เมืองอุดรฯ มื้อกลางวันไปกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้านก๋วยเตี๋ยวหมูโบราณ แถว ๆ ตรอกข้าวต้ม ถนนโพศรี เถ้าแก่มีลูกสาวอยู่สองคนเลยใช้รูปหมูคู่เป็นเครื่องหมายการค้า ถึงจะเป็นตึกแถวห้องเดียวแต่ก็ตกแต่งร้านให้ดูย้อนยุคด้วยของเก่าและภาพสะสม จบก๋วยเตี๋ยวแล้วเดินข้ามถนนมาฝั่งตรงข้ามไปดูคนทำกิจการรับหยอดนอกสถานที่ ก่อนกลับซื้อขนมครกติดมือไปกินในโรงแรม ตั้งใจจะเอาไปกินเป็นยาโด๊ปบำรุง ทั้ง ๆ ที่ไม่น่าจะมาเกี่ยวข้องกันได้

ยิ่งอุดมที่อุดรฯ เช้านี้ไม่มีกึ๋น กินเครื่องในบ่อย ๆ แล้วใช่ว่าจะช่วยให้มีกึ๋นมากกว่าคนอื่น ไปเมืองอุดรธานีเบื่ออาหารมื้อเช้าที่โรงแรม ออกไปที่ร้านชื่อยิ่งอุดม อยู่กลางเมืองตรงห้าแยกวุ่นวาย ร้านที่คนบอกว่าถ้าไม่ได้ไปกินก็เหมือนไม่ได้มาเมืองอุดรฯ เปิดขายตั้งแต่ตีห้าถึงห้าโมงเช้า กลัวจะไปไม่ถึงอย่างคำเขาว่า ก็เลยเหมากินหมดไปหลายอย่าง ทั้งขนมจีบ ไข่กระทะ ขนมปังยัดไส้ ไข่ตุ๋นญี่ปุ่น โจ๊ก เกาเหลาเซี่ยงจี๊ และมาม่าทรงเครื่อง จะขาดอยู่ก็แต่สตูว์กับข้าวต้ม กินแล้วถึงได้รู้ตัวเองว่านับวันรอบเอวจะยิ่งอุดมเสียจริง ๆ

เดินตลาดผ้าดูสีเสื้อที่เมืองอุดรฯ แล้วไปหาของใส่อุทรที่สี่ตลาดกลางคืนให้อุดม เมืองไหนจะเงียบเหงา แต่เมืองใหญ่อย่างอุดรธานียังหลับไม่ลง แค่ตลาดผ้าที่นี่มูลค่าการซื้อขายปีหนึ่งก็ไม่น้อยกว่าหนึ่งหมื่นล้านบาท ชวนให้ทายว่าเสื้อสีไหนที่ขายดีที่สุด มื้อเย็นถ้ายังไม่รู้ว่าจะไปร้านไหน ก็ไปเดินตลาดกลางคืนแถวสถานีรถไฟที่มีอยู่ต่อเนื่องกันถึง 4 ตลาด คงเลือกได้สักร้านที่ทำให้อิ่มท้อง อิ่มแล้วก็เดินดูของขายที่มีอยู่มากมายหลายอย่าง หรือจะดูคนที่ไปเดินซื้อของก็ได้ สาวรุ่นชอบใส่เสื้อไซ้ส์หลาย S เห็นแล้วยังอึดอัดแทน

เอาแต่ยืนเข้าคิวจนหิวโซ ต้องตบท้ายด้วยส้มตำเอ็กซโปที่เซี่ยงไฮ้ พาเที่ยวชมงานเอ็กซโปที่เซี่ยงไฮ้อย่างละเอียดแบบเต็มวันตั้งแต่สี่โมงเช้าถึงสามทุ่ม จากอาคารศาลาไทย ไปอาคารศาลาออสเตรเลีย แล้วไปดูหนังสี่มิติเกี่ยวกับภัยพิบัติของโลกร้อนที่อาคารศาลาองค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ลงเรือชมวิวแม่น้ำหวงผู่ที่มีสะพานหลูผู่พาดผ่าน ข้ามฝั่งไปดูอาคารศาลาโคคาโคล่าได้ขวดโค้กพลาสติกเป็นของที่ระลึก กลับออกมาจึงได้เห็นความสวยงามของแสงสีกลางคืน ยืนและเดินมาทั้งวันต้องแก้เมื่อยด้วยส้มตำ ไก่ย่าง ข้าวเหนียว

ผมไปกอดเมืองไทยที่เซี่ยงไฮ้ เห็นคุณพ่อเขียนเล่าเรื่องไปมากแล้ว ลูกชายเลยขอเขียนบ้าง เป็นเรื่องของเรียงความที่เขียนส่งอาจารย์เมื่อวันแม่ อาจารย์ให้เขียนเล่าเรื่องถึงความประทับใจในเรื่องอะไรก็ได้ ก็เลยเอาเรื่องสด ๆ ใหม่ ๆ ที่ได้ความคิดจากนครเซี่ยงไฮ้มาเขียน ได้ไปเที่ยวดูงานเอ็กซโป แต่เกิดคิดถึงเมืองไทย เอามาโพสต์ลงในเว็บก็เลยหาภาพสวย ๆ น่ารัก ๆ มาแต่งแต้มเติมไว้ด้วย จะอ่านเรื่อง จะดูภาพข้าวหอมคนเขียน หรือจะดูภาพอื่น ก็ลองคลิกเข้าไปดูได้ แล้วจะรู้ว่าเด็กอย่างผมคิดอยากจะกอดอะไรมากที่สุด

คงจะแย่ถ้าบ่มีไก๊ ก็อยากจะไปเซี่ยงไฮ้เที่ยวงานเอ็กซโป แคะกระปุกจูงมือคนข้างตัวกระเตงลูกขี่เรือบินไปถึงเซี่ยงไฮ้ งานอะไรก็ไม่รู้ไม่เคยพบเคยเห็น ไปตรงไหนก็มีแต่คนยืนเข้าแถวต่อคิวกันยาวเป็นพันเป็นหมื่น ยังดีที่ห้องน้ำไม่ต้องรอเข้าคิว ตลอดทั้งงานเขาว่าจะมีคนมาดูถึง 70 ล้านคน ค่าตั๋วคนละ 800 บาท ก็เลยมีคนอยากจะเอางานนี้มาจัดที่บ้านเราบ้าง จีนลงทุนไป 1.5 ล้านล้านบาท เกือบเท่างบประมาณทั้งปีของเรา ไปงานใหญ่อย่างนี้เลยไม่ยอมที่จะเป็นคนบ่มีไก๊ แต่โรงแรมต้องยอมหนีออกไปนอนที่นอกเมืองเพื่อลดต้นทุน

กินให้ได้ไปให้ถึงไก่ย่างเจ้าเก่าเขาสวนกวางสูตรเตากาละมัง อยากไปดูหน้าตาไก่ย่างเขาสวนกวางให้ถึงถิ่น ที่ชายขอบจังหวัดขอนแก่นจะต่อเข้าจังหวัดอุดรธานี ถามหาร้านอร่อยมานานชื่อไก่ย่างวรรณา แต่ไปวันจันทร์เจอร้านปิด เลยต้องไปกินไก่ย่างรสทิพย์ร้านข้างเคียง ถึงจะอร่อยลิ้นแต่ค้างคาใจเลยไปค้างคืนนอนที่อุดรฯ ก่อนจะย้อนกลับมากินไก่ร้านที่ตั้งใจ ไก่ที่นี่ต้องย่างเตากาละมังถึงจะได้หนังกรอบเนื้อนุ่ม ขายกันแบบยกตัวไม่มีชิ้นส่วน จะให้อร่อยเพิ่มขึ้นต้องเสริมด้วยส้มตำปูปลาร้า ลาบ และข้าวเหนียว

คงได้แค่มองซอกคอน้องเมียที่ตลาดน้ำชามเขียวบางคล้า ตลาดน้ำอีกแห่งหนึ่งของเมืองฉะเชิงเทรา หรือเมืองแปดริ้ว อยู่ริมฝั่งแม่น้ำบางปะกงที่อำเภอบางคล้า ออกจากตัวเมืองไปประมาณ 27 กม. ในเส้นทางมีที่ให้แวะเที่ยวได้ตลอด เปิดขายวันเสาร์-อาทิตย์ รวมของดีของบางคล้าเอามาขายกัน ของกินที่ตลาดนี้ได้ป้ายชวนชิมชามสีเขียวแทบทุกร้าน ทั้งก๋วยเตี๋ยว ก๋วยจั๊บ ผัดไทย ส้มตำ ยำกบ ที่ทีวีกับหนังสือพิมพ์มาชิมก็มีหลายร้าน ส่วนที่ต้องอดใจไม่ได้ลองก็คือ ซอกคอน้องเมีย กลัวติดใจกลับมาบ่นหาที่บ้าน แล้วเมียเข้าใจผิด

ขับรถไปกินจนถึงที่ คงไม่มีแอบอ้างว่าเป็นไก่ย่างวิเชียรบุรี ซื้อไก่ย่างจากคนขายที่ขึ้นป้ายว่าไก่ย่างวิเชียรบุรีมาหลายที แต่ละร้านก็ย่างไก่ได้ออกมาสีสันรูปร่างหน้าตาไม่เหมือนกัน นึกอยากจะเห็นของแท้เป็นอย่างไร เลยขับรถไปกินไก่ย่างถึงอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ เลือกเข้าร้านตาแป๊ะ 2 เพราะเห็นเป็นทายาทของตาแป๊ะคนที่ริเริ่มทำไก่ไทยหรือไก่บ้านย่างของวิเชียรบุรีออกขายเป็นเจ้าแรกเมื่อเกือบ 50 ปีก่อน กินไก่อย่างเดียวไม่ได้ความแซ่บ ต้องสั่งส้มตำปูปลาร้า ซุปหน่อไม้ และลาบหมูมาจกข้าวเหนียวจิ้ม

ชมสวนสวยกับของเก่าที่ลานลีลาร์ ชิมขนมปังสังขยากับผัดหมี่โคราช เส้นทางจากถนนมิตรภาพเลี้ยวเข้าเขาใหญ่ไปตามถนนธนะรัชต์ ที่ กม.9 ฝั่งซ้ายมือมีร้านอาหารที่ชื่อ ลานลีลาร์ ซึ่งเคยฟังปากต่อปากว่าเป็นร้านที่ร่มรื่นสวยงาม จอดรถแวะเข้าไปเดินดูและถ่ายภาพ เจอสวนสวยในสไตล์กึ่งบาหลีที่จัดโต๊ะเก้าอี้ไว้ให้นั่งอยู่ในร่มไม้ ส่วนภายใต้ชายคาก็เป็นที่นั่งอีกบรรยากาศหนึ่งในสไตล์ที่เอาของย้อนยุคมาประดับแต่ง งานนี้ถึงกับยอมลงทุนควักกระเป๋าอุดหนุนขนมปังสังขยากับผัดหมี่โคราช

พา(ไป)ซ่าที่พลาซ่าปาลิโอ กับวลีวิไลห้ามเล่นตูด Palio ช้อปปิ้งมอลล์แบบถนนคนเดินกลางธรรมชาติที่เขาใหญ่ ความคิดต่อยอดจาก Primo Posto ที่จะทำอาคารและสวนในแบบทัสคานสไตล์ให้ใหญ่กว่าเดิม มีร้านให้เดินซื้อของและให้นั่งกินอาหารกว่า 100 ร้าน แล้วยังมีโรงแรมห้องบูติคไว้ให้พักนอน แวะไปชมของแปลกตาแล้วโพสท์ท่าถ่ายรูปเฉย ๆ ไม่ต้องอุดหนุนอะไรก็ได้ เขาไม่เก็บค่าตั๋วเข้า ไปแล้วเจอป้ายลูกศรชี้บอกทางว่าไปดูตูด เดินตามไปดูให้เห็นกับตา ดูแล้วมืออย่าซน เจ้าของเขาทนไม่ไหวถึงกับต้องขึ้นป้ายว่า ห้ามเล่นตูด

พริโมพอสโต เขาใหญ่ บรรยากาศแบบทัสคานา กับคำอุทานว่า mama mia Primo Posto พลาซ่าขายของในเส้นทางเที่ยวเขาใหญ่ อาคารและสวนเป็นบรรยากาศแบบ Toscana ดินแดนแห่งไร่องุ่นและข้าวโพดในอิตาลี ถึงจะอยู่ที่ปากช่องก็ให้ความรู้สึกที่ไม่แตกต่าง เมื่อเข้าไปสัมผัสกับกลิ่นไอของกาแฟ ไอศกรีม ไวน์ และอาหาร ตั๋วค่าเข้า 55 บาท เอาไปใช้แทนเงินสดซื้อของได้ สดใสอบอุ่นกับตึกโทนสีส้ม-เหลืองตัดกับสวนสีเขียวเข้มที่มีภูเขาเป็นฉากหลัง แล้ว mama mia จะมาเกี่ยวอะไรด้วย

องุ่นพันธุ์ดูใบที่ไร่พีบีวัลเล่ย์ ดูก็ฟรี ดื่มไวน์ก็ฟรี ชื่อพีบีวัลเล่ย์กับชื่อของเขาใหญ่ไวเนอรี มีเนื้อที่กว่า 2,000 ไร่ เป็นทั้งที่เที่ยว ที่พัก และร้านอาหาร เคยได้รับรางวัลแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรดีเด่น อยู่ที่ตำบลพญาเย็น อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เคยใช้เป็นฉากไร่องุ่นของเจ้าน้อยที่พาไอ้ทัศน์มาทำงานในละครทัดดาวบุษยา แวะเข้าไปทำความรู้จักกับสถานที่ ดูไร่องุ่นที่ช่วงนี้ไปแล้วก็เจอแต่พันธุ์ดูใบ ลองชิมไวน์ ชิมองุ่นไร้เมล็ด ชิมน้ำองุ่น น้ำเสาวรส ทำอยู่แค่ชมกับชิม แต่ไม่ยอมช้อป เงินก็เลยไม่ได้หลุดออกจากกระเป๋าสักบาท

คนเสื้อสีอะไรก็ไม่ชัด แต่แวะไปเข้าวัดมีสีที่อ่างทอง คนไม่มีสีแต่อยากไปเที่ยววัดมีสีอย่างวัดม่วง ที่ในวัดมีอะไรให้เที่ยวดูอีกมากหลากหลายสีสัน อยู่ที่อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง วัดที่มีหลวงพ่อใหญ่องค์โตสีทองอยู่กลางแจ้ง ขนาดความสูงเท่ากับตึก 32 ชั้น ค่าสร้างพระหมดไปกว่า 131 ล้าน มีพระอุโบสถที่ล้อมรอบด้วยกำแพงรูปกลีบดอกบัวสีชมพูที่ใหญ่ที่สุดในไทย มีวิหารแก้วที่แพรวพราวไปด้วยแก้วประดับ มีรูปปั้นเกจิอาจารย์ เทพเจ้าจีน เทวดาไทย เจ้าแม่ เรื่องในวรรณคดี ประวัติศาสตร์ และกัณฑ์เทศน์

วันว่างก็ไปเดินปล่อยวางที่ตลาดริมน้ำวัดใหญ่สว่างอารมณ์ ที่เที่ยวพักผ่อนในวันว่างอีกแห่งหนึ่งใกล้ ๆ กรุงเทพฯ เป็นตลาดริมน้ำเปิดขายวันเสาร์-อาทิตย์ อยู่ที่ตำบลอ้อมเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ฝั่งตรงข้ามกับเกาะเกร็ดแค่นี้นี่เอง ไปเที่ยวซื้อของแล้วแวะไหว้พระวัดเดียวถ้ายังไม่อยากพอ ก็มีเรือบริการพาไปไหว้พระอีก 9 วัดรอบเกาะเกร็ด ช่วงนี้จิตใจร้อนว้าวุ่น ขาไปยังตั้งใจอยู่เลยว่าจะได้เข้าวัดไปละปล่อยวางกันบ้าง ที่ไหนได้ไม่ได้วางอะไรสักอย่าง ขากลับยังหิ้วอะไรกลับเข้าบ้านเต็มมือไปหมดอีก

เดินตลาดน้ำอโยธยา ลองทายซิว่าร้านชื่อหอม-หวาน-มัน-อร่อย จะขายอะไร พาเดินตลาดน้ำอโยธยาที่เมืองอยุธยาต่อจากตอนที่แล้ว ถึงเวลาท้องหิวเลยพาตระเวนหาของกิน เสียดายที่เอามาให้ดูกันได้แต่ภาพ กลิ่นกับรสชาติเอามาด้วยไม่ได้ อิ่มแล้วก็เดินดูของกุ๊กกิ๊กจุ๊กจิ๊ก น่ารัก ๆ สวย ๆ งาม ๆ ทั้งของประดับตัวไปจนถึงของประดับบ้าน หลายร้านเป็นฝีมือจากแรงไฟของคนหนุ่มสาว แค่ป้ายชื่อร้านที่ทำเก๋ก็ดูเพลิน ชื่อร้านกับของขายบางทีก็ไม่น่าจะไปกันได้ อย่างร้านหอม-หวาน-มัน-อร่อย ขายอะไรที่ยากเกินจะคาดเดา

แค่ชื่อก็ชวนงง ไปอยุธยา นอนที่อโยธารา เดินเที่ยวตลาดน้ำอโยธยา ได้ข่าวว่าที่อยุธยามีตลาดน้ำแห่งใหม่ชื่อ ตลาดน้ำอโยธยา ไม่รู้ว่ากลัวจะตกข่าวหรือเห่อกันแน่ เลยวิ่งรถไปถึงตั้งแต่ตอนเย็น แวะนอนที่บ้านเรือนไทยอโยธาราวิลเลจริมแม่น้ำลพบุรี แล้วรีบตื่นไปตลาดแต่เช้า ตื่นตาตื่นใจกับตลาดย้อนยุคฝีมือคนสมัยใหม่สร้างที่ทำให้เป็นได้ทั้งที่เที่ยว ที่กิน และที่ซื้อของ ร้านค้ามีทั้งที่เป็นห้องแถวริมน้ำและลอยลำเรือ เดินดูแม่ค้าสาวรุ่นนั่งยิ้มหวานน่ารักเพลินจนครบรอบตลาดออกอาการขาลาก เก็บเอามาเล่าตอนเดียวจบไม่ลง

ร้อนนักก็พักไปเดินตลาดน้ำไทรน้อย เที่ยวคลองพระพิมลราชา ร้อนทั้งอากาศและร้อนทั้งเรื่องราวของบ้านเมืองอย่างนี้ ชวนหาวันพักละวางเรื่องร้อน ๆ ไว้ชั่วครู่ แล้วไปเดินเที่ยวตลาดน้ำไทรน้อย อ.ไทรน้อย จ.นนทบุรี ที่อยู่ถัดเลยจากกรุงเทพฯ ไปนิดเดียว ไปดูวิถีชีวิตผู้คนสองฝั่งคลองพระพิมลราชา ที่มีรอยยิ้มของความสุขกับชีวิตที่พออยู่พอกิน หาซื้อพืชผักผลไม้สดจากสวน หลากหลายของกินและขนมหวานทั้งแบบไทยโบราณและไทยประยุกต์ ทั้งที่ขนขึ้นมาขายอยู่บนฝั่งและที่ลอยเรืออยู่ในลำคลอง